 |
-
نه بسته ام به کس دل----- نه بسته کس به من دل :
اين بيت از سيمين بهبهاني چند وقتيست كه ملكه ذهنم شدست و احساس مي كنم ماوراي زندگي سنگي و سيماني ماست . حس مي كنم اين است و جز اين نيست .
گويي شاعر اين بيت را كنار تن ها و در اوج تنهاي خود سرودست . جايي كه همه كس هست و كسي لايق دل بستن نيست . امّـا نه !
اينگونه نيست ، نمي گويد كسي را نيافتم مي گويد: " نه بسته ام" اين يعني كسِ لايقي بود و شاعر به اختيار خود به او دل نبسته است . شايد بخاطر اينكه دلبستن را نكوهيده و مذموم مي دانست ! چه حرف مضحكي ... !
او مي گويد : " نه بسته ام به كس دل " پس شايد به چيزي ، به زماني ، به جايي يا بهر حال به مجهولي كه كس نيست دل بسته . شايد به درختي ، به افتادن برگي ، به باريدن برفي ، به غلطيدن اشكي ، به خنديدن طفلي ، به دويدن اسبي ، به سرودن شعري ، به ناليدن دردي ، به آواز سه تاري ، ... چه ميگويم !؟
شاعر مي گويد " نه بسته ام به كس دل "
"نبستن" شايد معناي ديگري هم داشته باشد و آن " در را نبستن " است . يعني دلش براي همه كس باز است و محبت و عشقش را از كسي دريغ نمي كند .و اين چه جالب است ! و جالبتر اينكه كسي هم محبتش را از او دريغ نميكند . ولي اگر شاعر واقعا به اين معتقد باشد يقينا متهم به اتوپياست ،آرمانشهر يا مدينه ي فاضله
نه بسته ام به كس دل نه بسته كس به من دل
تاملي ديگر مرا به اين معني مي رساند كه شاعر دل نبسته امّـا فراتر از دل بستن رفته ، دلداده است .
او دل بسته نيست ولي دل داده است و حتي دلدار، چون يارش نيز به او " دل " داده است.
نمي دانم ، شايد همه ي اين ها كه گفتم درست نباشد اما هر چه هست زير سر " دل " است .
اي دل مبـــــاش بي دل بر ما يك دلبر ما به كه دوصد دل بر ما
نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما يـــــا دلبر ما فرست يا دل بر ما
| |
